all I can do is write about it..

Nic tak dobrze, nie wpływa na nasze samopoczucie, jak małe przyjemności. Wszystko w tych czasach jest tak ulotne, że ja naprawdę zapominam, by cieszyć się z rzeczy najmniejszych. Oczywiście są rzeczy, których tu pokazać nie mogę lub nie chcę. Te najbardziej prywatne z życia codziennego zachowam dla siebie, ale te namacalne mogą i powinny znaleźć się tutaj. Styczniowe przyjemności (niestety) pojawiają się z małym opóźnieniem.

W ostatnim czasie zakupy w sklepach odzieżowych biorą górę nad kosmetykami, nie detronizują jednak biżuterii, której coraz więcej pojawia się również na moim Instagramie. Wybaczcie, nie jestem minimalistką!
Najbardziej cieszą mnie rzeczy kupione w małych butikach, gdzie pojawiają się w naprawdę małej ilości, w porównaniu z sieciówkami. Cały czas zadziwia mnie jak dobrze potrafią być wykonane i naprawdę oryginalne. Biała bluza z uroczymi falbankami, to jeden z moich ostatnich ulubieńców. Upolowana w grudniu Lolita dopełnia moje szczęście ;)

Styczeń był miesiącem pozornego spokoju i intensywnej gonitwy. Brzmi paradoksalnie i jedno zaprzecza drugiemu, ale trzy razy do roku przeżywam ten stan i nawet po 12 latach pracy, nie jestem w stanie do tego przywyknąć. Z jednej strony to powinno być mi już dobrze znane, a z drugiej strony ciągle uczę się, że niczego nie można być pewnym. Dlatego tak ważne było celebrowanie każdej chwili dla siebie, nawet tej w szarych getrach na tyłku, z maseczką na twarzy i radością w oku skierowaną na małą błyskotkę. Znajdź w ciągu dnia chociaż 10 minut spokoju, dla siebie.

W momentach, gdy czasu było nieco więcej, a raczej, gdy dziecko moje osobiste spało, ja zarywałam noce oglądając seriale. Najbardziej trafionym okazała się być (nielubiana początkowo) Sukcesja, która jak stare przysłowie głosi "z rodziną najlepiej wychodzi się na zdjęciu". Jeśli macie ochotę na "odurzającą mieszankę cooneyowskiej farsy i szekspirowskiej tragedii", to ten serial jest naprawdę dla Was. Niesamowita mieszkanka absurdu i błyskotliwych dialogów w wykonaniu rodziny Royów poleca się na wieczór.

Wyświetl ten post na Instagramie.

Im jestem spokojniejsza, tym bardziej JESTEM, tym więcej czuję, słyszę i czytam pomiędzy wierszami. W tym pozornym trwaniu, w głębokiej ciszy, nareszcie słychać...prawdę. . W końcu w większości, śnimy na jawie cudze sny, nie znając kompletnie własnych, i bierzemy najchętniej te, co najdotkliwiej krzyczą. . Przypominam, że już za dwa tygodnie odbędą się pierwsze moje KOBIECE WARSZTATY. Dwa pełne dni nasączone ciszą, oddechem i kobiecym kręgiem. Dwa wyjątkowe dni pod innym imieniem, pachnące ogniskiem i magicznymi rytuałami. Kameralne, żeby nie zagłuszyć przypadkiem SIEBIE 🙌🧡 . Link do szczegółów w bio, i pamiętaj, czekam właśnie na CIEBIE ✨🔮🧘🏿‍♂️ . . • m a k e t h e r e b e l l i o u s c h o i c e . . . t o s l o w d o w n 💝 . . photo by @mateusznasternakphotography , make up @pawelczakjoanna __________ #womeninspiringwomen #theartofslowliving #womencamp #livemoremagic #feelblessed #itsme #womenafter40 #feminine #alliseeispretty #enjoythesilence #sisterhood #imeverywoman

Post udostępniony przez Maia Sobczak (@qmamkasze) Lis 24, 2019 o 10:20 PST

Ostatnią, ale chyba największą przyjemnością minionego miesiąca, była odkryta na nowo Maia Sobczak. Kobieta pełna miłości, ciepła. Osoba celebrująca życie i czerpiąca z niego jak najwięcej. To przez nią śpiewam w samochodzie, próbuję nowego i staram się panować nad sobą ;) No powiedz, jak nie uśmiechnąć się do niej?!

Zeszłoroczny blogmas urwał się na blogu gdzieś pod koniec swego trwania. Przyznaję, że jest to swego rodzaju moja porażka, bo chociaż na Instagramie starałam się dotrwać, do końca, tak tu nie miałam już ani czasu, ani serca sztucznie ustawiać daty czy pisać po czasie, byle tylko dokończyć. Poddałam się z tym naszym strasznie chorobowym grudniu i postanowiłam chociaż przetrwać te święta. Czasem po prostu niczego nie da się zaplanować.

Wyświetl ten post na Instagramie.

Blogmas dzień 24. Doczekałam się Dziadka do orzechów. Wersja mini, ale jest. Wygląda na to, że dotrwaliśmy do Wigilii. 🎄 Może nie wszystko szło jak powinno,🤯 może nie wszystko jest idealne, 🤔 ale najważniejsze co wypływa z tego miesiąca, to prawda oczywista: najważniejsze jest zdrowie. Dlatego życzymy Wam zdrowia i spokojnych, rodzinnych Świąt ♥️ #blogmas2019 #merrychristmas #wesolychswiat #merrymerry #grudzień #december #dziadekdoorzechow #instalife #instamum #reallife #somethingaboutus

Post udostępniony przez Aneta 🌸 (@anetek_espe) Gru 24, 2019 o 3:19 PST

Jutro, po prawie miesiącu chorobowego i dni wolnych, wracam do pracy, a moje prywatne dziecko wraca do seckola. Przepłynęła dziś przez nas fala buntu, niepewności i niezadowolenia. Trudno okiełznać myśli i budzik, który zadzwoni za kilka godzin.

Jedno jest pewnie, pomyślałam sobie dziś, że chyba powinnam reaktywować to miejsce. Może nie do końca w takiej czysto kosmetycznej formule, jak do tej pory, ale warto by było spróbować pomarudzić i o czymś innym. Chciałabym.

Nigdy nie wyprowadziłam tu na światło dzienne wpisu typu 20 faktów o mnie i zdecydowałam, że chyba w tym pierwszym tygodniu, który powinien być tygodniem na rozruszanie się, pozwolę sobie na takie pisadło. Zacznijmy zatem ;)


1. Mam na imię Aneta, a moje drugie imię to Ewelina.

2. Moje włosy przez 90% czasu mają b a d   h a i r   d a y.

3. Nie lubię dostawać czerwonych róż, bo lubię lilie (tak, te o pogrzebowym zapachu!).

4. W tym roku skończę 37 lat, więc spokojnie jestem już podwójnie pełnoletnia.

5. Od ponad 7 lat mieszkam w Toruniu.

6. Chyba już 12 lat farbuję włosy na bardzo jasny blond i tylko raz odpadła mi połowa włosów ;)

7. Lubię jeść, szczególnie w nocy.

8. Uwielbiam majonez!

9. Lubię piec ciasta.

10. …ale nigdy w życiu nie upiekłam dobrego biszkoptu, no nie umiem ;)

11. Jestem uzależniona od herbaty.

12. …tak bardzo nie lubię rano wstawać i to wcale nie dlatego, że mogłabym żyć w nocy.

13. Chyba mam w sobie dużo cech autysty.

14. Pracuję z dziećmi niepełnosprawnymi intelektualnie.

15. Nie noszę gotówki w portfelu.

16. Mam prawo jazdy już ponad 9 lat, ale dopiero 3 rok jeżdżę sama. Nadal nie lubię prowadzić, chociaż to znacznie ułatwia mi życie.

17. Podłoga w naszym mieszkaniu jest zawsze tak czysta, „że można z niej jeść”. Zauważę każdą plamkę!

18. Kocham zakupy na Aliexpress.

19. Za zakupy w Kruku powinnam mieć Złotą Kartę ;)

20. Bardzo nie lubię śniegu!  

Już dawno nosiłam się z zamiarem uporządkowania zdjęć z naszego wyjazdu do Włoch, który miał miejsce jeszcze przed pojawieniem się naszej córki Martyny. Instabook z poprzedniego wpisu, był poświęcony przecież w zupełności wydarzeniom związanym z jej pojawieniem się. Tym razem postanowiłam zrobić coś tylko dla nas.

Po raz kolejny przyszła mi z pomocą strona printu.pl, gdzie zaprojektowałam moją fotoksiążkę. Książkę w formacie 25x20 liczącą 20 stron wykonałam używając naszych zdjęć i szablonu z kategorii uniwersalne, a nazywał się po prostu ROK2018. Oczywiście na potrzeby naszych zdjęć wprowadziłam w nim trochę modyfikacji ;) Podyktowane było to formatem i orientacją zdjęć. Myślę, że ostatecznie książka wyszła wzorowo.

Oprawa książki jest twarda (do wyboru jest jeszcze półtno), tak jak innych naszych fotoksiążek. Papier z doświadczenia - matowy, co pozwala zaoszczędzić niechcianych odcisków palców. Jakość wydruku jest naprawdę bardzo dobra, ale chciałabym też zaznaczyć, że i rozdzielczość zdjęć była również bardzo dobra, a same zdjęcia były nieco poprawione kolorystycznie w PS ;)

W ten oto sposób nasze wielkie włoskie wakacje znalazły swoje miejsce na półce wspomnień i wreszcie można przeglądać zdjęcia, które kilka lat rezydowały jedynie na dysku komputera. Jeśli macie ochotę sprawić komuś prezent w postaci fotoksiążki, to jeszcze chwilę trwa promocja na stronie Printu. Polecam!

Rzęsy, to element naszej twarzy niezwykle delikatny. Niezależnie od tego czy mamy je naturalne czy korzystamy z dobrodziejstw postępu i wybieramy te sztuczne, musimy o nie dbać. By cieszyć się nimi każdego dnia, warto wypracować sobie mały rytuał pielęgnacyjny, który pozwoli nam trzymać je w ryzach. Wszelkie zaniedbania, choroby i różne wypadki losowe, które objawiają się wypadaniem lub brakiem rzęs, są trudne do okiełznania i wymagają często sporo pracy, by przywrócić stan, jaki byłby dla nas zadowalający. 

Co to takiego są rzęsy? 

Rzęsy to tak naprawdę nic innego jak tylko włosy rosnące na powiekach. Włosy natomiast, to zrogowaciałe, martwe i elastyczne włókna powstałe z komórek naskórka. U zdrowego człowieka przyjmuje się, że normą jest by na górnej powiece rosło 150 – 250 rzęs, a na dolnej 50 – 150. Przekroczenia w obrębie tych widełek, określa się jako nieprawidłowości. 

Tak jak wszystkie włosy na ciele człowieka, rzęsy są naturalnymi polimerami. W 90% składają się z protein (białek), głównie keratyny i melaniny determinującej zabarwienie rzęsy oraz w 10% z wody. W uproszczeniu – im więcej melaniny, tym rzęsa jest ciemniejsza. Warto zauważyć, że rzęsy rzadko siwieją, a jeśli już, to w bardzo podeszłym wieku. 

Czy rzęsy odrastają? 

Szybkość wzrostu rzęs uzależniona jest od naszej genetyki i ogólnej kondycji całego organizmu. Genetyczne predyspozycje do tego, by posiadać piękny wachlarz rzęs, to niezwykle istotna kwestia w tym temacie. Zakłada się również, że osoby, które prowadzą aktywny i zdrowy tryb życia, mają większe możliwości do tego, by ich rzęsy były bardziej obfite i nieco mocniej zabarwione. Pewne jest jednak, że rzęsy, tak jak inne włosy na ciele człowieka wzrastają w cyklu, który podzielony jest na trzy fazy: anagen (okres wzrostu), katagen (faza obumierania) i telogen (faza spoczynku). W porównaniu z innymi włosami, np. tymi na głowie, różnica pojawia się jedynie z fazie wzrostu, czyli anagenu. Dlatego też firmy kosmetyczne wychodzą nam naprzeciw z odżywkami stymulującymi porost rzęs, by do maksimum wydłużyć fazę wzrostu i utrzymać rzęsy w pięknym wyglądzie na dłużej. 

Wygląd rzęs możemy poprawiać poprzez aplikację sztucznych rzęs, ich przedłużanie, jednak w ostatnim czasie rozpowszechniła się metoda na poprawianie wyglądu i żywotności rzęs, poprzez odżywki do rzęs. Nie jest to proces natychmiastowy, jednak bardzo skuteczny. Warto zaznaczyć, że sukces odżywek uwarunkowany jest oczywiście naszymi wewnętrznymi predyspozycjami, a także naszą systematycznością. Pamiętajmy bowiem, że liczy się wytrwałość. Efekty możliwe są możliwe do osiągnięcia po jakimś czasie. Z własnego doświadczenia wiem, że zazwyczaj po około dwóch miesiącach aplikacji takich produktów, byłam już zadowolona z działania. Dobra odżywka do rzęs to taka, której działanie potwierdzone jest badaniami dermatologicznymi i okulistycznymi, a jej składniki są bezpieczne dla naszego zdrowia. Wszelkie obawy odnośnie działania danego preparatu powinny być przez nas konsultowane z lekarzem. Ważną sprawą jest oczywiście to, by czytać uważnie ulotki, które dołączone są zawsze do takiego produktu. Unikniemy wówczas niepotrzebnych nieporozumień. 

Stosujecie odżywki do rzęs?

Zapach zaliczam do wyraźnie męskich i trudnych zapachów jesiennych. Mimo nut zapachowych, które generalnie lubię, jest w nim coś, co potrafi mnie wyraźnie rozjuszyć i wytrącić z równowagi. Chyba doskonale odzwierciedla czas, w jakim się obecnie znajduję ;) Jest to zapach dość intensywny, szybko rozprzestrzenia się po mieszkaniu. Niestety rozmija się z kojącą i dającą ciepło etykietą, która kojarzy się z przyjemnym mrugającym wieczorem ogniem. Nijak kojarzy się z męskim, mocnym zapachem, który kryje granatowy wosk. Niespotykane i intrygujące połączenie. Całkiem subiektywnie twierdzę, że chyba nie spotkam się z nim więcej ;)

Grudniu, zlituj się nade mną! ;)

Kubków w moim domu nigdy za wiele. Wysypują się z szafki, a ja ciągle donoszę nowe. Szczególnie te większe i z fajnym napisem, są przeze mnie pożądane. Tym razem trafiło na kubek, który będzie mnie witał każdego ranka mówiąc mi Good morning Beautiful! Decydując się na jego zakup, możemy dodać dodać imię osoby obdarowywanej. Ja wybrałam oczywiście swoje ;)

Nie przyjmuję wszystkich blogowych propozycji. Nie jest to możliwe, chociażby ze względów czasowych, przerobowych pod względem pielęgnacji czy moich możliwości. Nie oszukujmy się, blog nie jest moim etatem. Czasem bawią mnie wpisy, które usilnie próbują wmówić mi, że dobra organizacja czasu, pozwala systematycznie i na pełnym gazie prowadzić bloga. Te super rady i porady, nijak się mają w stosunku do osób, które mają rodzinę, dom, pracę i multum innych obowiązków. Zauważyłam, że często te poradniki piszą osoby, które nie mają dzieci, wstają rano, piją piękną kawę, robią tysiąc pięknych zdjęć na IG, całymi dniami dopieszczają swoje posty i jedzą obiady z pudełka, od mamusi lub na mieście (granica dolna malowania karykatury). To jest dopiero lajf. Moje życie tak nie wygląda. Owszem staram się być zorganizowana, moje dziecko ma swój godzinny rytm dnia, ale w tym wszystkim ja ciągle jestem dla niej, a mój czas osobisty schodzi gdzieś na drugi plan. Popołudniami też nie leżę i nie odpoczywam. Swoje wieczory zaczynam późno, a moje posty często powstają w nocy, zazwyczaj kosztem mojego snu. Uwielbiam blogować, wcale się nie skarżę. Bloguję tak często, jak tylko się da. Cały czas staram się robić to wszystko coraz lepiej i lepiej, ale najzwyczajniej w świecie śmieszą mnie panny, które piszą poradniki o byciu cud Blogerką, o statystykach, o tym kto co powinien brać, a czego brać nie powinien, o tym czy mój blog powinien być pomarańczowy, czarny czy bordowy. Moim zdaniem w głowach im się lekko przewraca i zaczynają gwiazdorzyć. Później okazuje się, że te, które najwięcej krzyczyą przynoszą do domów najbardziej wypełnione torby i to wcale nie za umowę i kasę. Ogarnijcie się Moje Drogie i ugotujcie czasem zupę, to naprawdę pozwala się wyciszyć i przemyśleć wiele rzeczy ;)

Taki post pojawia się u mnie chyba po raz pierwszy, ale 5 lat między blogami kosmetycznymi robi swoje... Powiem Wam szczerze, że kiedy pisałam bloga na Onecie 10 lat temu, blogowe relacje wyglądały naprawdę całkiem inaczej ;)